تبلیغات
امام علی(ع): بشنو و بفهم و باور کن بعد بکار ببند تا رستگار شوی. - احکام روزه و روزه داری (بخش یازدهم)
دوشنبه 10 مرداد 1390

احکام روزه و روزه داری (بخش یازدهم)

   نوشته شده توسط: عشاق المهدی(ع)    نوع مطلب :روزه ،

سلام به خدمت دوستان عزیزم؛

با توجه به اینکه به ماه مبارک رمضان نزدیک میشویم این فکر به ذهنم زد که احکامی که در مورد مسائل روزه بیان شده است را برای مخاطبان عزیز روی بلاگ قرار دهم تا اگر نتوانستیم که به رساله ها رجوع کنیم،همینکه در اینترنت میگردیم به احکام این ماه عظیم هم آگاه بشویم.

ضمناً باید عرض کنم که در این پست ها بنده فقط مطالب کلّی را درج کرده ام، اما اگر شما عزیزان سؤالاتی داشتید که مسائل ریزتری را شامل میشد،آنها را در قسمت نظرات برایم بفرستید تا انشاالله پاسخ آنها را نیز در پست های ویژه ای حد اکثر ظرف 24 ساعت برایتان در بلاگ قرار دهم.

برای سلامتی و تعجیل در فرج حضرت صاحب الزمان (علیه السلام) 3 صلوات ختم بفرمایید

مبطلات روزه { اماله (تنقیه) و قِی (استفراغ) کردن }

 

 

1654- اماله كردن با چیز روان اگر چه از روى ناچارى و براى معالجه باشدروزه را باطل مى كند.

1655- هـرگـاه روزه دار عـمدا قى كند اگر چه بواسطه مرض و مانند آن ناچارباشد، روزه اش باطل مى شود ولى اگر سهوا یا بى اختیار قى كند اشكال ندارد.

1656- اگر در شب چیزى بخورد كه مى داند بواسطه خوردن آن، در روزبى اختیار قى مى كند، احتیاط واجب آن است كه روزه آن روز را قضا نماید.

1657- اگـر روزه دار بـتواند از قى كردن خوددارى كند، چنانچه براى او ضررومشقت نداشته باشد، باید خوددارى نماید.

1658- اگر مگس در گلوى روزه دار برود، چنانچه ممكن باشد، باید آن رابیرون آورد و روزه اش بـاطـل نـمـى شود ولى اگر بداند كه بواسطه بیرون آوردن آن، قى مى كند واجب نیست بیرون آوردن و روزه اش صحیح است.

1659- اگر سهوا چیزى را فرو ببرد و پیش از رسیدن به شكم یادش بیاید كه روزه است چنانچه ممكن باشد، باید آن را بیرون آورد و روزه اش صحیح است.

1660- اگر یقین داشته باشد كه بواسطه آروغ زدن، چیزى از گلو بیرون مى آید، نباید عمدا آروغ بزند بلكه اگر احتمال بدهد بنابر احتیاط واجب آروغ نزند.

1661- اگر آروغ بزند و چیزى در گلو یا دهانش بیاید، باید آن را بیرون بریزد ولى اگر بى اختیار فرو رود، روزه اش صحیح است.

رساله عملیه حضرت آیت الله صافی گلپایگانی (دامت برکاته)

 

1654- اماله كردن با چیز روان اگر چه از روى ناچارى و براى معالجه باشد روزه را باطل مى كند.

1655- هـرگـاه روزه دار عـمـدا قى كند اگر چه به واسطه مرض و مانند آن ناچار باشد، روزه اش باطل مى شود ولى اگر سهوا یا بى اختیار قى كند اشكال ندارد.

1656- اگر در شب چیزى بخورد كه مى داند به واسطه خوردن آن، در روز بى اختیار قى مى كند، احتیاط مستحب آن است كه روزه آن روز را قضا نماید.

1657- اگر روزه دار بتواند از قى كردن خوددارى كند، چنانچه براى او ضرر و مشقت نداشته باشد، بهتر آن است كه خوددارى نماید.

1658- اگـر مـگـس در گـلـوى روزه دار برود، چنانچه به مقدارى فرو رفته باشد كه به پایین دادن آن خـوردن گـفـتـه نشود لازم نیست آن را بیرون آورد و روزه اش صحیح است، و اما اگر به این مقدار فرو نـرفـته باشد باید آن را بیرون آورد، هر چند كه این كار متوقف بر قى كردن باشد- مگر در صورتى كه قى كردن براى او ضرر یا مشقت زیادى داشته باشد- و چنانچه آن را قى نكند و فرو برد روزه اش باطل مى شود.

1659- اگر سهوا چیزى را فرو ببرد و پیش از رسیدن به معده یادش بیاید كه روزه است، بیرون آوردن آن لازم نیست و روزه او صحیح است.

1660- اگـر یـقـین داشته باشد كه به واسطه آروغ زدن، چیزى از گلو بیرون مى آید، بنابر احتیاط نباید عمدا آروغ بزند، ولى اگر یقین نداشته باشد اشكال ندارد.

1661- اگـر آروغ بزند و چیزى در گلو یا دهانش بیاید، باید آن را بیرون بریزد و اگر بى اختیار فرو رود، روزه اش صحیح است.

رساله عملیه حضرت آیت الله سیستانی (دامت برکاته)

1388- تنقیه (اماله كردن) با مایعات روزه را باطل مى كند هر چند براى معالجه بیمارى و از روى ناچارى باشد، ولى استعمال شیافها براى معالجه اشكال ندارد و احتیاط واجب آن است كه از استعمال شیافهایى كه براى تغذیه است خوددارى شود.

1389- قى كردن از روى عمد روزه را باطل مى كند، هرچند براى نجات از مسمومیت و درمان بیمارى و مانند آن باشد، ولى قى كردن بدون اختیار یا از روى سهو روزه را باطل نمى كند.

1390- اگر در شب چیزى بخورد كه مى داند در روز بى اختیار قى مى كند روزه باطل نمى شود، ولى احتیاط مستحب این است كه چنین كارى نكند و اگر كرد، روزه را قضا نماید.

1391- واجب نیست روزه دار با فشار آوردن به خود از قى كردن خوددارى كند، ولى اگر ضرر و مشقتى نداشته باشد بهتر است جلوگیرى كند.

1392- اگر خرده هاى غذا یا حشره اى مانند مگس بى اختیار در گلوى روزه دار برود چنانچه بقدرى پایین برود كه نمى توان آن را بیرون آورد روزه اش صحیح است و اگر بتواند آن را بیرون آورد باید چنین كند و بیرون آوردنش ضررى براى روزه ندارد، بلكه اگر در این حال فرو برد روزه اش باطل است.

1393- هرگاه یقین دارد كه به واسطه آروغ زدن چیزى از گلو بیرون مى آید كه به آن قى كردن مى گویند نباید عمداً آروغ بزند، ولى اگر یقین نداشته باشد اشكال ندارد و هر گاه بر اثر آروغ زدن بدون اختیار چیزى در گلو یا دهانش بیاید باید آن را بیرون بریزد و اگر عمداً فرو ببرد روزه اش باطل است، ولى اگر بى اختیار فرو رود اشكالى ندارد.

رساله عملیه حضرت آیت الله مکارم شیرازی (دامت برکاته)

 

1723- اماله كردن با مایعات اگرچه از روى ناچارى و براى معالجه باشد، روزه را باطل مى كند؛ ولى استعمال شیاف هایى كه براى معالجه است، اشكال ندارد؛ و احتیاط واجب آن است كه از استعمال شیاف هایى كه مثل شیاف تریاك براى خوش آمدن یا براى تغذیه از این مجرا مى باشند، خوددارى نمایند.

1724- هرگاه روزه دار عمداً قى (استفراغ) كند ـ اگرچه به واسطه بیمارى و مانند آن ناچار به این عمل باشد ـ روزه او باطل مى شود، ولى اگر سهواً یا بى اختیار قى كند، اشكال ندارد.

1725- اگر در شب چیزى بخورد كه مى داند به واسطه خوردن آن در روز بى اختیار قى مى كند، احتیاط واجب آن است كه روزه آن روز را قضا نماید.

1726- اگر روزه دار بتواند از قى كردن خوددارى كند، چنانچه براى او ضرر و مشقت نداشته باشد، باید خوددارى نماید.

1727- اگر حشره اى در گلوى روزه دار برود، چنانچه به قدرى پایین رود كه به فرو بردن آن، خوردن نگویند، لازم نیست آن را بیرون آورد و روزه او صحیح است و اگر به این مقدار پایین نرود، باید آن را بیرون آورد، اگرچه موجب شود كه قى كند و روزه او باطل شود؛ و چنانچه فرو ببرد روزه او باطل مى شود و بنابر احتیاط واجب، باید كفاره جمع بدهد.

1728- اگر سهواً چیزى را فرو ببرد و پیش از رسیدن به معده به خاطر آورد كه روزه است، چنانچه ممكن باشد باید آن را بیرون آورد و روزه او باطل نمى شود، ولى اگر ممكن نباشد و به فرو بردن آن از آن محل نیز خوردن نگویند، لازم نیست آن را بیرون آورد و روزه او صحیح است.

1729- اگر یقین داشته باشد كه به واسطه آروغ زدن چیزى از گلو بیرون مى آید نباید عمداً آروغ بزند؛ و اگر احتمال نیز بدهد، احتیاطاً نباید عمداً آروغ بزند.

1730- اگر آروغ بزند و بدون اختیار چیزى در گلو یا دهانش بیاید، باید آن را بیرون بریزد و اگر بى اختیار فرو رود، روزه اش صحیح است.

رساله عملیه حضرت آیت الله موسوی اردبیلی (دامت برکاته)

 

1642 - اماله كردن با چیز روان اگر چه از روی ناچاری و برای معالجه باشد روزه را باطل میكند ولی استعمال شیاف هائی كه برای معالجه است اشكال ندارد .

1643- هر گاه روزه دار عمداً قی كند ، اگر چه به واسطه مرض و مانند آن ناچار باشد ، روزه اش باطل می شود ولی اگر سهواً یا بی اختیار قی كند اشكال ندارد .

1644- اگر در  شب  چیزی بخورد  كه  می داند  به  واسطه خوردن آن ، در روز بی اختیار قی می كند ، احتیاط واجب آن است كه روزه آن روز را قضا نماید .

1645- اگر  روزه دار  بتواند  از قی  كردن خود داری كند ، چنانچه برای او ضرر و مشقت نداشته باشد ، باید خودداری نماید .

1646- اگر مگس در گلوی روزه دار برود ، چنانچه بقدری پائین رود كه به فرو بردن  آن  خوردن  نمی گویند لازم نیست آن را بیرون آورد و روزه او صحیح است و اگر به این مقدار پائین نرود  و  بداند كه به واسطه آوردن آن قی میكند واجب نیست بیرون آوردن و روزه اش صحیح است .

1647- اگر سهواً چیزی را فرو ببرد و پیش از رسیدن به شكم یادش بیاید كه روزه است  ،  چنانچه  بقدری پائین رفته باشد كه اگر آن را داخل شكم كند خوردن نمی گویند لازم نیست آن را بیرون آورد و روزه او صحیح است .

1648- اگر یقین  داشته  باشد كه به واسطه آروغ زدن چیزی از گلو بیرون می آید ، نباید عمداً آروغ بزند ولی اگر یقین نداشته باشد اشكال ندارد .

1649- اگر آروغ بزند و بدون اختیار چیزی در گلو یا دهانش بیاید ، باید آن را بیرون بریزد و اگر بی اختیار فرو رود ، روزه اش صحیح است .

رساله عملیه حضرت آیت الله نوری همدانی (دامت برکاته)


برچسب ها: روزه ، احکام ، مراجع ، امام زمان(ع) ، یا خدا ، اماله ، تنقیه ، شیاف ، قی ، استفراغ ،